ELSEWHERE

Alles staat nog waar het stond. Dezelfde kamers, dezelfde mensen, dezelfde gewoontes die vroeger vanzelf gingen. Maar ergens onderweg ben jij veranderd, en het leven om je heen ging zijn eigen kant op. Niemand wachtte op de ander. Je komt thuis en het voelt als een bezoek.

Dat gevoel vond ik terug in twee films die ik kort na elkaar zag. In The Odyssey is Odysseus twintig jaar weg van Ithaca. Als hij eindelijk aankomt, is hij een vreemde in zijn eigen huis. In Paris, Texas loopt Travis na vier jaar de woestijn uit, terug naar een gezin dat zonder hem verder is gegaan en een zoon die zonder hem is opgegroeid. Twee mannen die ontdekken dat aankomen iets anders is dan thuiskomen.

Ik geloof dat een film niet af is als de aftiteling begint. Wat hij met je doet, hangt af van wat je zelf mee de zaal in neemt. Ik liep naar binnen met een vraag, zonder te weten dat ik hem bij me had. Pas later begreep ik waarom deze twee verhalen bleven hangen. Daar gaat dit project eigenlijk over: wat het narratief van een film kan doen met hoe je voelt en denkt, lang nadat hij is afgelopen.