PROJECT HAIL MARY
FILM RECENSIE
Phil Lord, Christopher Miller
5-4-2026
Project Hail Mary tilt een vertrouwd sciencefiction-uitgangspunt op naar iets wat visueel heilig en emotioneel ontwapenend is, alleen tegengehouden doordat hij een fractie te veel van zijn eigen charme houdt.
JE LEEST
SPOILERVRIJ
WISSEL NAAR
Project Hail Mary neemt het meest uitgekauwde uitgangspunt in de sciencefiction, eenzame astronaut, stervende planeet, race tegen de klok, en filmt het als een kathedraal. Phil Lord en Christopher Miller maakten een ruimtefilm die het gewone leven als heilig behandelt, en dat is de reden dat deze zo ver boven de rest uitkomt.
Hij lijkt op niets anders in het genre
Het eerste wat deze film onderscheidt van elke andere red-de-wereldfilm is de manier waarop hij dingen ziet. De camera behandelt een labtafel, een klaslokaal, een raket op het platform met een bijna religieuze eerbied. De kleurcorrectie duwt de flashbacks in een warme, half herinnerde droom terwijl het heden koud en enorm blijft, en het geheel speelt als een schilderij dat je bang bent te verliezen. Dat is geen versiering. Het laat je voelen hoe kostbaar het alledaagse is nog voordat het verhaal de inzet hoeft uit te spellen.
De aarde ziet er fenomenaal uit. De ruimte ziet er fenomenaal uit. De buitenaardse wereld die ze bereiken is vijandig en prachtig in hetzelfde beeld. De score van Daniel Pemberton geeft de film een klankidentiteit die je de bioscoop uit volgt in plaats van te verdampen met de aftiteling.
Phil Lord en Christopher Miller maakten een ruimtefilm die het gewone leven als heilig behandelt, en dat is de reden dat deze zo ver boven de rest uitkomt.
Het hart is iets wat je koud moet ontmoeten
De film hanteert een slimme niet-lineaire structuur, twee tijdlijnen die elkaar voeden zodat elke onthulling de betekenis verandert van wat je net hebt gezien. Ergens in het tweede bedrijf ontmoet Grace iemand, en dat houd ik met opzet vaag, want hoe die ontmoeting is gefilmd, hoe het geluidsontwerp naar horror overhelt voordat het iets teders wordt, is een van de meest belonende stukken film van het hele jaar. Een stemvertolking geeft echte emotionele diepte aan een personage dat bijna niets conventioneels heeft om emotie mee uit te drukken, en die gaat er met de film vandoor. Vreemd, een beetje verontrustend, volkomen prachtig.
Ryan Gosling laat elke beat oprecht aanvoelen tegen een green screen, charmant en toegewijd, al houdt hij nooit helemaal op Gosling te zijn. Sandra Hüller doet iets stils en briljants, ze neemt een personage dat het boek als koud staal schreef en laat er menselijke barsten in zien, en haar boog piekt op een needle-drop die ik niet zag aankomen en die ik niet zal verklappen.
Waarom het net geen meesterwerk wordt
Dus waarom geen negen. De centrale vriendschap, hoe mooi ook, neemt het stuur over. De warmte en de dwaasheid zijn innemend en ze werken ook als zijwieltjes op een verhaal dat het recht had verdiend om zonder te rijden. Personages blijven charmant waar ze verwoestend hadden kunnen zijn. Het einde sleept een beetje voorbij zijn emotionele piek, en de grotere ideeën van de film worden weggedrukt door hoe graag hij wil dat je van zijn centrale band houdt. Dat is net zozeer een verwijt aan de bron van Andy Weir als aan de bewerking, het boek had ruimte om te ademen die twee uur niet heeft.
Hij verdient zijn hoop, en dat is het hele punt
Deze kwam op het juiste moment. In een reeks jaren waarin hoopvol blijven echt moeite kost, verdient Project Hail Mary zijn optimisme in plaats van het aan te nemen. Hij vraagt of gewone, bange, gebrekkige mensen er nog steeds voor kunnen kiezen iets buitengewoons te doen, en hij antwoordt met genoeg vakmanschap en schoonheid dat je het gelooft. Neem het ruimte-avonturenpubliek mee, zeker, en neem iedereen mee die nog geeft om cinema als iets wat je bekijkt.
EINDSCORE
87/100
CONCLUSIE
Project Hail Mary is prachtig, gul en stil ontroerend, alleen tegengehouden doordat hij net iets te veel van zijn eigen charme houdt.
MEER REVIEWS
FILM RECENSIE
100/100
Pokémon: The First Movie is oprecht, mythisch en verwoestend over een leven waar niemand om vroeg, met het treurigste monster van de cinema centraal, een kinderfilm die voluit gaat en alles waarmaakt.
29-8-2026
MUZIEK RECENSIE
90/100
Narcopop is onvolmaakt op de manier van iets dat te veel durft, niet van iets dat op veilig speelt, en het is de meest ambitieuze Nederlandse rapplaat in jaren.
2-5-2026
