THE DRAMA
FILM RECENSIE
Kristoffer Borgli
15-4-2026
The Drama zet je vast aan een dinertafel waar een gezelschapsspel volledig ontspoort, en Kristoffer Borgli volgt de nasleep met een visuele regie die je vastgeklonken houdt, zelfs als de film niet probeert iets groots te zeggen.
JE LEEST
SPOILERVRIJ
WISSEL NAAR
Een week voor de bruiloft laat Kristoffer Borgli een verloofd stel en hun vrienden de ergste dingen opbiechten die ze ooit hebben gedaan, en wacht op de bekentenis die niet meer terug te nemen is. The Drama is een twee uur durende spiraal van angst die je vasthoudt zonder ooit zijn stem te verheffen, en hij werkt veel beter dan een film die zo op gesprekken leunt eigenlijk zou mogen.
De trage opbouw die zich uitbetaalt
Het uitgangspunt klinkt bescheiden, een bruiloft over een week en een kring vrienden die hun ergste kanten toegeven, en in zwakkere handen zou het toneelmatig aanvoelen. De eerste bekentenissen zijn van het soort waar je bij ineenkrimpt en tegelijk lacht, en Borgli laat je met opzet in dat ritme wegzakken, want hij wil dat je op je gemak bent vlak voordat hij de vloer onder je vandaan trekt.
Wanneer de ergste bekentenis valt, ontmaskert die niet alleen degene die haar uitspreekt. Ze maakt van iedereen een test. De film begrijpt iets scherps over mensen: hoe je reageert op iemands lelijkste moment zegt meer over jou dan het moment zelf. Eén personage ontploft met zo'n zelfingenomen woede dat je meteen overloopt naar de kant van degene die net het ergste van de kamer heeft toegegeven. Borgli ziet precies waar je sympathie heen loopt en speelt die de hele tijd tegen je uit.
Hoe je reageert op iemands lelijkste moment zegt meer over jou dan dat moment zelf.
Zendaya is het echte werk
Dit is de vertolking die haar voor mij een niveau hoger tilt. Ze moet tegelijk de meest sympathieke en de meest verontrustende persoon in de kamer zijn, zonder een tranerige monoloog om haar te redden. Ze grijpt nooit naar het vangnet. Ze laat het verleden van het personage er als een feit liggen, weigert het makkelijk te maken, en die terughoudendheid is de enige reden dat de film overeind blijft.
Robert Pattinson is de moeilijkere verkoop. Hij stort zich volledig in de ineenstorting van de bruidegom en de toewijding is er, het probleem is dat het script je nooit laat zien wie deze man was voor de crisis. Je voelt de angst, je voelt het verlies niet, omdat je hem nooit als geheel hebt gezien. Voor een acteur met zijn bereik is dat zonde.
De camera verkoopt wat het script niet kan
Waar het schrijven op veilig speelt, vangt de regie het op. Borgli zet opdringerige gedachten op het scherm, vervormt de scherpstelling, snijdt naar beelden die alleen in het tollende hoofd van een personage bestaan, laat een vertrouwde kamer verkeerd aanvoelen. Je hoort niet alleen dat iemand uit elkaar valt. Je voelt het aan hoe het beeld zich gedraagt. Dat is wat deze film behoedt voor de dood die elke dialoogfilm vreest. De score blijft op de achtergrond, de mix blijft schoon en ingetogen, en beide zijn de juiste keuze, want de spanning leeft in mensen en stilte, niet in een soundtrack die je vertelt wat je moet voelen.
Een goede tijd, geen diepe
Het tempo zit strak. Hij sleept nooit, geen enkele keer, wat voor een film die draait op mensen die op elkaar reageren een echte prestatie is. Je bent constant aan het afwegen aan wiens kant je staat, en controleert steeds opnieuw of de persoon die je vijf minuten geleden steunde het nog verdient.
Waar hij tekortschiet, is dat hij niets groters te zeggen heeft. Hij is vlijmscherp over hypocrisie, over hoe makkelijk mensen zichzelf vergeven voor waar ze een ander voor zouden kruisigen. Alleen zit hij liever in de rommel dan er een punt van te maken. Dat is prima, niet elke film hoeft diepzinnig te zijn, maar een film die zo slim is over hoe mensen zich gedragen had een moedigere film in zich, en je voelt precies het moment waarop hij in plaats daarvan genoegen neemt met de vakkundig gemaakte rit.
EINDSCORE
76/100
CONCLUSIE
The Drama is scherp, gespannen en prachtig geregisseerd, een schim van een moedigere film maar nog steeds een echt goede film.
MEER REVIEWS
FILM RECENSIE
100/100
Pokémon: The First Movie is oprecht, mythisch en verwoestend over een leven waar niemand om vroeg, met het treurigste monster van de cinema centraal, een kinderfilm die voluit gaat en alles waarmaakt.
29-8-2026
MUZIEK RECENSIE
90/100
Narcopop is onvolmaakt op de manier van iets dat te veel durft, niet van iets dat op veilig speelt, en het is de meest ambitieuze Nederlandse rapplaat in jaren.
2-5-2026
FILM RECENSIE
87/100
Project Hail Mary is prachtig, gul en stil ontroerend, alleen tegengehouden doordat hij net iets te veel van zijn eigen charme houdt.
5-4-2026